De tuinen van Palazzo Barberini: Bezoekgids, openingstijden en bezienswaardigheden

De tuinen van Palazzo Barberini zijn een ware groene oase in het hart van Rome. Een perfecte plek om even bij te komen van de drukte van de stad, omringd door barokke fonteinen, oude beeldhouwwerken en zeldzame planten.

Als je van plan bent Palazzo Barberini te bezoeken, beperk je dan niet tot de National Gallery of Ancient Art: de tuinen zijn zeker een stop waard! Hier, tussen de met bomen omzoomde lanen, verborgen hoekjes en suggestieve uitzichten, kun je een stukje geschiedenis ontdekken en je laten betoveren door de tijdloze schoonheid van deze unieke ruimte.

In deze gids vindt u nuttige informatie, weetjes en praktische tips om de tuinen ten volle te verkennen. Je ontdekt de fascinerende geschiedenis, de belangrijkste artistieke en botanische attracties en alles wat je nodig hebt om je bezoek zo goed mogelijk te organiseren.

Klaar om je onder te dompelen in het groen van Palazzo Barberini? Laten we beginnen!

Geschiedenis van de tuinen van Palazzo Barberini

ID 241252775 | Bernini © emcamposphoto2 | Dreamstime.com

De tuinen van Palazzo Barberini werden aangelegd in de 17e eeuw, op het hoogtepunt van het barokke tijdperk, toen de machtige familie Barberini besloot om hun residentie om te vormen tot een van de symbolen van Rome.

Het begon allemaal in 1625, toen kardinaal Francesco Barberini, neef van paus Urbanus VIII, het land kocht waar het paleis nu staat. Hij vertrouwde het project toe aan de architect Carlo Maderno, die de tuinen ontwierp volgens de stijl van die tijd: een grote Italiaanse tuin, met panoramische terrassen, geometrische hagen en waterpartijen.

In de loop der jaren werd het groene gebied verrijkt door belangrijke ingrepen. Francesco Borromini, een van de meest briljante barokke architecten, vergrootte de tuinen tussen 1635 en 1646 en voegde scenografische fonteinen en een kunstmatige grot versierd met schelpen en stenen toe. Deze laatste was het favoriete toevluchtsoord van kardinaal Barberini, die er graag ontspannende momenten doorbracht.

Maar de tuinen waren niet alleen maar schoonheid en bezinning. In de 17e eeuw werden er tussen de bloemperken en met bomen omzoomde lanen exotische dieren gefokt, zoals struisvogels, kamelen en herten. Een waar spektakel voor de gasten van de familie Barberini!

In de loop der tijd ondergingen de tuinen verschillende veranderingen. In de 18e eeuw werden, volgens de romantische smaak van die tijd, hoge bomen, standbeelden en een Egyptische stele geïntroduceerd. In de 19e eeuw werd een kas van ijzer en glas gebouwd, die vandaag de dag nog steeds te bewonderen is.

Vanaf 1875 werd helaas een deel van de tuinen opgeofferd om plaats te maken voor nieuwe gebouwen langs de Via XX Settembre. In de 20e eeuw werden restauratiewerkzaamheden uitgevoerd, waaronder de aanleg van een Engelse tuin ontworpen door architect Raffaele De Vico.

Vandaag de dag vormen de tuinen van Palazzo Barberini een van de meest tot de verbeelding sprekende historische parken van Rome. Wandelend tussen de fonteinen, standbeelden en eeuwenoude bomen kun je nog steeds de charme van de barokke grandeur inademen.

Belangrijkste kenmerken

De tuinen van Palazzo Barberini zijn een verborgen juweeltje in het hart van Rome. Ze strekken zich uit over ongeveer 2 hectare en bieden een perfecte mix van kunst, natuur en geschiedenis. Elke hoek zit vol details om te ontdekken, waaronder barokke fonteinen, oude beelden en eeuwenoude planten.

Italiaanse tuin

Oorspronkelijk werden de tuinen ontworpen in de Italiaanse tuinstijl, met geometrische lanen, perfect gesnoeide buxushagen en een ontwerp dat symmetrie moest bevorderen. In de loop der eeuwen werden echter meer natuurlijke elementen toegevoegd, geïnspireerd door 19e-eeuwse romantische tuinen, met hoge bomen en ruigere, schaduwrijke hoekjes.

Een van de meest fascinerende ruimtes is de zogenaamde geheime tuin, een meer privé en intieme ruimte gecreëerd om momenten van rust te bieden, weg van nieuwsgierige ogen.

Fonteinen en beeldhouwwerken

De tuinen herbergen enkele buitengewone kunstwerken, gemaakt door de grootste kunstenaars van de Romeinse barok. Prominenten onder hen zijn:

• De Triton Fontein, een meesterwerk van Gian Lorenzo Bernini, die met zijn scenografische dynamiek het plein voor het paleis domineert
• De fontein van Neptunus, versierd met maritieme details die doen denken aan oude mythen
• De Fontein van de Bijen, gemaakt door Francesco Baratta, met verwijzingen naar de symboliek van de familie Barberini (als je nieuwsgierig bent naar de band van de familie met bijen, mis dan niet hetdiepgaande artikel dat we erover schreven!)

Naast de fonteinen wordt de tuin bevolkt door beelden van grote historische waarde, waaronder het beroemde standbeeld van de Borghese gladiator en dat van Hercules en Antaeus, gebeeldhouwd door Antonio del Pollaiolo.

Eeuwenoude bomen en zeldzame planten

De vegetatie in de tuinen van Palazzo Barberini is al even fascinerend. Hier vind je eeuwenoude planten, zoals ginkgo biloba, Soulangeana magnolia en ceder van Libanon, maar ook exotische soorten van over de hele wereld. Als je langs de lanen loopt, is het onmogelijk om de majesteit van de steeneiken, cipressen en zeedennen, die een unieke sfeer creëren, niet op te merken.

Onder de botanische bezienswaardigheden valt de historische eik van Santa Maria degli Angeli op, een eeuwenoude boom die de tijd heeft doorstaan en nog steeds het tuinlandschap domineert.

Flora en Fauna

De tuinen van Palazzo Barberini zijn niet alleen een plek van schoonheid en kunst, maar ook een hoekje natuur in het hart van Rome. Eeuwenoude planten, exotische soorten en ooit zelfs zeldzame dieren leven hier naast elkaar, waardoor deze ruimte een waar paradijs is voor groenliefhebbers.

Eeuwenoude planten en botanische zeldzaamheden

Als je door de tuinen wandelt, word je ondergedompeld in een buitengewoon botanisch erfgoed. Onder de meest indrukwekkende bomen zijn:

• De ginkgo biloba, een van de oudste soorten op aarde, met waaiervormige bladeren die in de herfst goudgeel kleuren.
• De Libanonceder, met zijn majestueuze parapluachtige bladeren.
• De Soulangeana magnolia, beroemd om zijn roze en witte bloemen die in de lente bloeien.
• De eik van Santa Maria degli Angeli, een van de oudste bomen in de tuin, een stille getuige van de geschiedenis van het paleis.

Naast de bomen vind je in de tuin perfect gemanicuurde buxushagen, aromatische planten en exotische bloemenessences die door de eeuwen heen zijn geïmporteerd door de verschillende eigenaren van het paleis.

Exotische dieren

In de 17e eeuw waren de tuinen van Palazzo Barberini veel meer dan een groene ruimte: ze waren een echte privédierentuin. Kardinaal Francesco Barberini, een liefhebber van natuurwetenschappen, wilde de tuin bevolken met exotische dieren, die in die tijd een absolute zeldzaamheid waren in Europa.

Hier kon je struisvogels, kamelen, herten en zelfs zeldzame vogels vinden, die door kooplieden en ambassadeurs als geschenk aan de familie Barberini waren gebracht. Hierdoor werd de tuin niet alleen een plek voor recreatie, maar ook een spectaculaire attractie voor de gasten van de familie.

Vandaag de dag zijn de enige ‘bewoners’ van de tuin de vogels die nestelen in de bomen en een paar eekhoorns die ongestoord ronddwalen tussen de met bomen omzoomde paden.

Kunstwerken en architectuur

De tuinen van het Palazzo Barberini zijn niet alleen een groen hoekje in het hart van Rome, maar ook een echt openluchtmuseum. Hier, tussen monumentale fonteinen, oude standbeelden en fascinerende architecturale structuren, komen kunst en natuur samen in perfecte harmonie.

Barokke fonteinen

Fonteinen behoren tot de mooiste elementen van tuinen. Ze zijn gemaakt door de grootste kunstenaars van de Romeinse barok en waren een symbool van het prestige van de familie Barberini. De beroemdste zijn:

Triton Fontein (Bernini)

Een van de wonderen van de tuinen van het Palazzo Barberini is ongetwijfeld de Triton Fontein, een van de beroemdste fonteinen van Rome. Dit buitengewone werk staat midden op het Piazza Barberini en werd tussen 1642 en 1643 gemaakt door de meester van de barok, Gian Lorenzo Bernini, in opdracht van paus Urbanus VIII Barberini.

De fontein toont een Triton, een zeegod uit de Griekse mythologie, die in een grote schelp blaast, waaruit een waterstraal naar de hemel spuit. De machtige zeegod knielt op een open schelp, ondersteund door vier dolfijnen waarvan de staarten elegant in elkaar verstrengeld zijn.

Als je goed naar het beeld kijkt, zie je enkele symbolische details die verband houden met de familie Barberini. Op de staarten van de dolfijnen zijn de pauselijke wapenschilden gekerfd en de beroemde bijen, het embleem van de familie. Dit is geen toeval: de fontein was niet alleen een artistiek hoogstandje, maar ook een eerbetoon aan de macht en grootsheid van de familie Barberini.

Behalve spectaculair had de Triton fontein ook een zeer praktische functie. In de 17e eeuw waren monumentale fonteinen niet alleen kunstwerken, maar ook echte waterpunten voor de bevolking. De fontein werd gevoed door deAcqua Felice, een van de aquaducten van Rome, en droeg zo bij aan de stedelijke vernieuwing van de stad.

Neptunus fontein

In de tuinen van het Palazzo Barberini, tussen de met bomen omzoomde lanen en oude beeldhouwwerken, staat de Neptunusfontein, een kunstwerk dat de grootsheid van de mythologie combineert met de schoonheid van de Romeinse barok

De Neptunusfontein is een emblematisch voorbeeld van Romeinse barokkunst. Het werd gemaakt in de 17e eeuw en toont de god van de zee, Neptunus, omringd door zeedieren. De centrale figuur van Neptunus, gebeeldhouwd met grote vaardigheid, komt machtig uit het water en geeft de hele compositie een gevoel van beweging en vitaliteit

Naast de esthetische waarde had de fontein ook een praktische functie: hij voorzag tuinen van water en droeg bij aan de verfraaiing ervan. De god Neptunus symboliseert de heerschappij over het water, een thema dat de familie Barberini na aan het hart lag

Vandaag de dag is de Neptunusfontein een vredig hoekje in de tuinen van het Palazzo Barberini, waar bezoekers kunst en natuur in perfecte harmonie kunnen bewonderen. De koelte van het water, het rustgevende geluid van het stromen van de fontein en de schaduw van de omringende bomen maken dit een ideale plek voor een pauze tijdens een bezoek aan het paleis

De fontein is onlangs gerestaureerd, waarbij originele details en kleuren die door de tijd waren vervaagd, zijn teruggebracht. Vandaag de dag straalt hij nog net zo als in de 17e eeuw en getuigt hij van de grootsheid van de Romeinse barokkunst

Fontein van de bijen

Een van de minder bekende werken van Gian Lorenzo Bernini, maar daarom niet minder fascinerend, is de Fontein van de Bijen. Deze fontein bevindt zich tussen het Piazza Barberini en het begin van de Via Veneto en is een waar eerbetoon aan de familie Barberini, wiens heraldische wapenschild wordt vertegenwoordigd door bijen.

De fontein werd in 1644 gebouwd in opdracht van paus Urbanus VIII Barberini en had een praktische functie: burgers en dieren van water voorzien. Hij werd ontworpen als aanvulling op de imposantere Triton fontein en was bedoeld voor dagelijks gebruik om mensen te laten bijtanken en dieren te laten drinken.

Zoals in veel van zijn werken transformeerde Bernini een functioneel element in een meesterwerk van elegantie en harmonie.

De Fontein van de Bijen heeft de vorm van een grote open schelp, waaruit drie gebeeldhouwde bijen tevoorschijn komen en waaruit een zachte stroom water stroomt. De bijen, symbool van de familie Barberini, staan voor vlijt, welvaart en macht.

Een Latijnse inscriptie op de fontein luidt:

‘Urbanus VIII Pont. Max., die een fontein bouwde voor de publieke versiering van de stad, maakte ook deze kleine fontein ten dienste van particulieren. In het jaar 1644, XXI van zijn pontificaat.”

Deze toewijding benadrukt niet alleen de grootsheid van de familie Barberini, maar ook de zorg van de paus voor het stedelijk decorum en de dagelijkse behoeften van de Romeinse bevolking.

In 1880 werd de fontein afgebroken omdat men vond dat hij in de weg stond voor het verkeer en de onderdelen werden bewaard in een opslagruimte. Toen in 1915 werd besloten om de fontein te herbouwen, waren veel van de originele onderdelen verloren gegaan.

De huidige versie van de fontein, een travertijnen kopie, werd in 1916 ingehuldigd op de huidige locatie. Ondanks de beproevingen blijft de Fontein van de Bijen een van de juweeltjes van de Romeinse barok, een discreet hoekje van schoonheid dat vertelt over de grootsheid van een tijdperk.

Als je door de Via Veneto loopt, neem dan even de tijd om het te bewonderen: een klein maar kostbaar fragment van het 17e-eeuwse Rome dat het verhaal van de stad blijft vertellen.

Beelden en sculpturen

In de lanen van de tuinen staan talloze klassieke en barokke beelden, sommige origineel uit die tijd, andere toegevoegd in latere eeuwen. Tot de belangrijkste behoren:

De Borghese Gladiator

In de tuinen van het Palazzo Barberini, tussen de vele kunstwerken die het landschap sieren, valt een beeld op van buitengewone schoonheid en historisch belang: een kopie van de Borghese Gladiator. Hoewel dit beeld een reproductie is, vertegenwoordigt het een emblematisch voorbeeld van hellenistische beeldhouwkunst en biedt het bezoekers een unieke kans om de kunstzinnigheid van beeldhouwers uit de oudheid te bewonderen.

De Borghese Gladiator is een marmeren beeld op ware grootte, gemaakt rond 100 voor Christus in Efeze. Het beeld is getekend door Agasias, zoon van Dositeo, een kunstenaar over wie weinig bekend is, maar wiens werk getuigt van uitzonderlijk meesterschap. Het beeld werd in 1611 gevonden in Neptunus, bij de ruïnes van een villa aan zee die werd toegeschreven aan keizer Nero. Later werd het onderdeel van de prestigieuze Borghese-collectie in Rome. In 1807 werd het beeld verkocht aan Napoleon Bonaparte en overgebracht naar het Louvre Museum in Parijs, waar het momenteel wordt tentoongesteld.

Het beeld toont een krijger in een dynamische houding, met zijn lichaam voorover gebogen en zijn rechterarm opgeheven, alsof hij op het punt staat een slag uit te delen of zich te verdedigen tegen een aanval. De gedetailleerde anatomie en spierspanning drukken een indrukwekkend realisme uit, kenmerkend voor de hellenistische kunst. Ondanks de naam stelt het beeld geen gladiator voor, maar waarschijnlijk een krijger in gevecht met een tegenstander te paard. Sommige geleerden hebben gespeculeerd dat het misschien Achilles is die vecht met de Amazone Penthesilea, hoewel er geen unanieme consensus is over deze interpretatie.

In de 18e eeuw werd de Borghese gladiator een van de meest bewonderde en nagemaakte antieke beelden. Kunstenaars en beeldhouwers gebruikten het beeld als model om de ideale verhoudingen van het menselijk lichaam te bestuderen. Er werden talloze bronzen en marmeren kopieën gemaakt, waarvan sommige nog steeds tuinen en historische woningen in heel Europa sieren. Een bronzen kopie werd bijvoorbeeld besteld voor Charles I van Engeland en staat momenteel in Windsor Castle. Een andere kopie, gemaakt door Hubert Le Sueur, werd geplaatst in de tuinen van Wilton House en verhuisde later naar Houghton Hall in Norfolk.

De aanwezigheid van een kopie van de Borghese Gladiator in de tuinen van Palazzo Barberini verrijkt de ervaring van de bezoekers en biedt hen de mogelijkheid om een van de meest emblematische werken van de oude kunst te confronteren. Het beeld past harmonieus in de context van de tuin en nodigt uit tot contemplatie en reflectie over het meesterschap van de Hellenistische beeldhouwers en de blijvende invloed van hun werken op de westerse kunst

Hercules en Antaeus

In de tuinen van het Palazzo Barberini valt, tussen de vele kunstwerken die het landschap verrijken, het beeld van Hercules en Antheus op, dat wordt toegeschreven aan Antonio del Pollaiolo. Deze weergave van de klassieke mythe is een belangrijk voorbeeld van Italiaanse renaissancekunst

In de Griekse mythologie gaat Hercules (Herakles) de confrontatie aan met de reus Antheus, zoon van Gaea (de aarde), die zijn onoverwinnelijke kracht ontleende aan het contact met de aarde van zijn moeder. Om hem te verslaan tilt Hercules hem van de grond, waardoor hij zijn kracht verliest, en wurgt hem in een dodelijke omhelzing. Deze mythe symboliseert de overwinning van vindingrijkheid op brute kracht en het belang van strategie bij het overwinnen van schijnbaar onoverkomelijke obstakels

Antonio del Pollaiolo (1431-1498) was een renaissancekunstenaar die bekend stond om zijn vaardigheid in het weergeven van menselijke bewegingen en anatomie. Zijn bronzen beeld van Hercules en Antheus, gemaakt rond 1475, wordt bewaard in het Museo Nazionale del Bargello in Florence. Het werk legt de climax van het gevecht vast, waarbij Hercules Antheus van de grond tilt, wat de spierspanning en dynamiek van de actie benadrukt.

In de tuinen van Palazzo Barberini verrijkt een kopie van dit beroemde beeld de openluchttentoonstelling. De beslissing om Hercules en Antaeus in de context van de tuin op te nemen is niet toevallig: de weergave van de strijd tussen de twee mythologische personages maakt deel uit van de renaissance- en baroktraditie om heldendeugden en morele kracht door middel van kunst te vieren

De aanwezigheid van het beeld van Hercules en Antaeus in de tuinen van het Palazzo Barberini biedt bezoekers de mogelijkheid om na te denken over de triomf van intelligentie en strategie over brute kracht. Bovendien vormt het werk een verbinding tussen natuur en cultuur, gaat het harmonieus op in het landschap en nodigt het uit tot zowel esthetische als intellectuele contemplatie

De originele sculptuur van Hercules en Antheus door Antonio del Pollaiolo wordt beschouwd als een van de eerste renaissance voorstellingen die de menselijke anatomie realistisch in beweging vastlegde, wat een grote invloed had op de latere beeldhouwkunst

De Cork Lodge en de 19e-eeuwse kas

Naast de beeldhouwwerken herbergen de tuinen ook gebouwen met een unieke charme. Een van de meest bijzondere is de Cork Lodge, gebouwd in de 18e eeuw en gekenmerkt door een pittoresk en romantisch ontwerp dat typisch is voor die periode.

In de 19e eeuw werd er een ijzeren en glazen kas aan toegevoegd, perfect voor het kweken van tropische en zeldzame planten. Tot op de dag van vandaag is dit gebouw een van de meest fascinerende bouwwerken in de tuinen.

Voorgestelde route

De tuinen van Palazzo Barberini bieden een suggestieve route tussen kunst, natuur en geschiedenis. Om ze op hun best te waarderen is het aan te raden een route te volgen die de belangrijkste punten aandoet, van de barokke fonteinen tot de klassieke beeldhouwwerken, langs intieme en verborgen hoekjes.

De ingang van de tuinen en de eerste indruk

De tuinen zijn te bereiken vanuit het Palazzo Barberini, gelegen aan de Via delle Quattro Fontane. Na een bezoek aan de zalen van de Galleria Nazionale d’Arte Antica stap je het groen in en kom je meteen in een heel andere sfeer terecht. Het lawaai van het verkeer verdwijnt en maakt plaats voor rust, met bomen omzoomde lanen, verzorgde hagen en schilderachtige uitzichten die een fascinerend contrast vormen met de omringende architectuur.

De lager gelegen tuin

Als we verdergaan naar de lager gelegen tuin, komen we in een van de meest karakteristieke zones van het complex. Hier is het landschap ingericht in de stijl van de Italiaanse tuin, met grote grasvelden, geometrische bloemperken en monumentale fonteinen.

De eerste halte is de Triton Fontein, een meesterwerk van Gian Lorenzo Bernini. Dit indrukwekkende beeldhouwwerk staat net buiten het paleis en stelt de zeegod voor die in een grote schelp blaast, waardoor er een hoge waterstraal uit spuit. Het is een van de meest spectaculaire voorbeelden van barokke beeldhouwkunst en is zeker een stop waard om de details te bewonderen.

Als je het pad vervolgt, kom je bij de Neptunusfontein, ook geïnspireerd door de klassieke mythologie. Neptunus staat in het midden van het zwembad, omringd door meesterlijk gebeeldhouwde zeedieren. Het water dat rond de figuur van de god stroomt creëert een opvallend landschappelijk effect, waardoor deze fontein een van de meest fascinerende in de tuin is.

Iets verderop staat de Fontein van de Bijen, een van de meest symbolische werken, ook van Bernini. De bijen, gegraveerd in de steen, vertegenwoordigen de familie Barberini en hun macht. Hoewel het kleiner is dan de andere fonteinen, heeft het een sterke historische en decoratieve waarde.

De bovenste tuin

Vanuit de onderste tuin kan men naar de bovenste tuin klimmen, waar het landschap gevarieerder en minder streng van vorm wordt. Hier vind je eeuwenoude planten, schaduwrijke hoekjes en talrijke antieke beeldhouwwerken, die een intiemere en meer ontspannen sfeer creëren.

Een van de interessantste plekken is het standbeeld van de Borghese gladiator, een kopie van een beroemd Hellenistisch origineel dat nu in het Louvre staat. Het beeld stelt een krijger in volle actie voor, met ongelooflijke aandacht voor anatomische details.

Iets verderop staat de sculpturale groep van Hercules en Antheus, geïnspireerd op de Griekse mythe waarin Hercules Antheus van de grond tilt om hem zijn kracht te ontnemen en hem te verslaan. De energie van de beweging en de spanning van de lichamen maken dit werk bijzonder expressief.

In dit gebied stond ook ooit deBarberini Obelisk, een oude Egyptische stele die de tuin sierde voordat hij werd verplaatst naar de Pincio tuinen, waar hij vandaag de dag nog steeds te bewonderen is.

De Geheime Tuin

De laatste stop op de route is de geheime tuin, een intiem en afgelegen gebied dat is ontworpen om een gezellige en rustige sfeer te bieden. Hier wordt het groen dichter en de paden minder afgebakend, waardoor een ideale omgeving ontstaat voor een ontspannende pauze weg van de rest van de route.

Hoeveel tijd voor een bezoek

De hele route kan worden voltooid in ongeveer anderhalf tot twee uur, maar voor degenen die willen blijven hangen en genieten van de rust van de tuinen, wordt meer tijd aanbevolen. De afwisseling van open ruimtes, monumentale fonteinen en meer afgelegen hoekjes maakt het bezoek een gevarieerde ervaring, perfect voor wie graag wandelt tussen kunst en natuur.

Voor een bezoek aan de tuinen van Palazzo Barberini moet een toegangskaartje worden gekocht. Voor alle informatie over dienstregelingen en tarieven kun je de speciale pagina raadplegen: ontdek hier de details .

Conclusie

De tuinen van Palazzo Barberini zijn een unieke plek in het hart van Rome, waar kunst, natuur en geschiedenis perfect met elkaar in balans zijn. Een wandeling tussen barokke fonteinen, oude beelden en eeuwenoude planten is een onderdompeling in eeuwen van schoonheid, in een omgeving die nog steeds alle charme heeft van het tijdperk waarin het werd gecreëerd.

Dit bezoek is een kans om een minder bekende kant van Palazzo Barberini te ontdekken, evenals de beroemde Galleria Nazionale d’Arte Antica. De tuinen bieden tegelijkertijd een ontspannende en culturele ervaring, perfect voor wie even wil ontsnappen aan de drukte van de stad, zonder ver van het centrum af te dwalen.

Om je bezoek te organiseren is het handig om wat praktische informatie in gedachten te houden:

• Openingstijden: dinsdag t/m zondag van 10.00 tot 19.00 uur (laatste toegang om 18.00 uur).
• Tickets: toegang tot de tuinen is inbegrepen in de tickets voor Palazzo Barberini en Galleria Nazionale d’Arte Antica. Vergeet niet dat elke eerste zondag van de maand de toegang gratis is. Meer informatie vind je hier op de ticketpagina.
• Hoe kom je er: het paleis ligt aan de Via delle Quattro Fontane, 13, gemakkelijk te bereiken met metro A, halte Barberini, met verschillende buslijnen, of te voet vanaf de Trevifontein en de Spaanse Trappen. Als je nog twijfelt, hebben we hier een artikel over het onderwerp geschreven.

Onthoud tot slot dat kunst van iedereen is: respecteer planten en kunstwerken door niet over bloemperken te lopen of sculpturen aan te raken. Zo zorg je voor een lange levensduur van het artistieke en natuurlijke erfgoed van de tuin.